next
مطالعه کتاب فصلنامه اشارات - شماره 83
فهرست کتاب
مشخصات کتاب


مورد علاقه:
0

دانلود کتاب


مشاهده صفحه کامل دانلود

فصلنامه اشارات - شماره 83

مشخصات کتاب

اشارات 83

عنوان و نام پدیدآور:اشارات[پیایند: مجله]

مشخصات نشر:قم؛ تهران؛ مشهد: مرکز پژوهشهای اسلامی صدا و سیما، 1384 -

فاصله انتشار:ماهانه

شاپا:1735-7403

شاپای اشتباه:1735-7402

یادداشت:این نشریه در بعضی از شماره ها با توجه به ایام خاص با عنوان "اشارات ایام" منتشر می شود.

یادداشت:صاحب امتیاز: اداره کل پژوهش های اسلامی رسانه

مدیرمسئول: داوود رجبی نیا

سردبیر: علی حسینی ایمنی

مدیرمسئول دوره جدید: علیرضا رنجبر

عنوان دیگر:اشارات ایام

موضوع:ادبیات فارسی -- نشریات ادواری

ادبیات فارسی-- قرن14--نشریات ادواری

اسلام و ادبیات-- نشریات ادواری

شناسه افزوده:رجبی نیا، داود، 1347 -، مدیر مسئول

حسینی ایمنی، سیدعلی، 1351 -، سردبیر

شناسه افزوده:صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران. مرکز پژوهشهای اسلامی

رده بندی کنگره:PIR4001

رده بندی د...:906205/0فا8

شماره کتابشناسی ملی:1304711

دسترسی و محل الکترونیکی:Esharat@IRIB.ir

زبان متن نوشتاری یا گفتاری و مانند آن:فارسی

ص: 1

زمزمه های آسمانی

یا رزاق/سید محمود طاهری

ستایش از آن خدایی است که هیچ موجودی پیش از او نبوده است.

حمد و سپاس، خداوندی راست که همه انسان ها، ناتوان از توصیف اویند؛ خدایی که هستی را آفرید؛ آن گاه، آفریدگان را به راه راست رهنمون ساخت و آنها را در مسیر محبت خویش قرار داد.

سپاس خدایی را که اراده اش نافذ است؛ هر گاه به امری تعلق گرفت، کسی را نه یارای آن است که به تأخیر اندازد و نه توان آنکه آن را به جلو بیاندازد.

«تغییر قضا به سعی ممکن نشود

از آمد و شد رنجه بیهوده مباش»

سپاس از آن خدایی است که رزق هر جان داری را برایش فرو فرستاد؛ نه آنکه برایش روزی فراوان مقدر شد، می تواند از آن بکاهد و نه کسی که رزق اندک برایش مقدر شد، توان آن دارد که بر آن بیفزاید.

«رازقی، کو بود سزای سپاس

جز که «ذو القوه المتین» مشناس

هست دایم به رزق خلق، علیم

وانگهی علم او چو ذات، قدیم

گر توانگر بُوی وگر درویش

نخوری جز که قدر روزی خویش»

ستایش پروردگاری را که برای آدمیان، اجلی خاص معین کرد و برای حیات مادیشان پایانی منظور داشت که با گذر ایام، به سوی اجلشان گام برمی دارند و آنگاه که آخرین گام را برداشتند، خداوند، روحشان را می ستاند و آنگاه به سوی ثواب فراوان و بهشت یا شقاوت و دوزخ رهسپار می سازد.

1 تا 159